V A L I N O

สาวฟุที่สามารถหลงรักหนุ่ม2Dได้ตลอดเวลา

Title: [Haikyuu FIC] Horizon [KageHina] EP.4

Pairing: Kageyama x Hinata

Author: V A L I N O ★

 

 

 

******

 

 

 

Episode 4

 

 

 

จากวันนั้นก็ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้ว...

 

ฮินาตะนึกถึงพลางแกว่งขาตัวเองเล่น สายตาเหม่อมองดอกไม้ในสวนของวัง หลังจากที่คาเงยามะกลับมา ก็มีสีหน้าเครียดจนไม่กล้าเอ่ยปากถาม คงไปเจอเรื่องที่น่าหงุดหงิดมาพอตัว

 

เช้าวันต่อมาก็เดินทางกลับมายังเมืองของคาเงยามะ ตอนเช้าคนๆนั้นไปคุยกับราชาของเมืองที่ไปงานเลี้ยง ซึ่งก็คือโออิคาวะ โทโอรุ นั่นแหละ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับทหารของตัวเองแต่ฮินาตะก็ไม่ได้ไปฟังหรอก แหงล่ะ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันนี่

 

เขาโดนจับมาไว้ในห้องๆหนึ่งจากจำนวนมากมายแล้วโดนกักให้อยู่แต่ในนั้น โชคดีที่เปิดประตูออกมาก็จ๊ะเอ๋กับสวนของวังทันที แต่จะแอบปีนกำแพงหนีออกไปไหนก็ทำไม่ได้เพราะมีทหารเฝ้าอยู่เต็มไปหมด แต่ก็ยังดีกว่าอยู่ในห้องคุกเก่าๆใต้ปราสาทเหมือนกัน

 

แต่การที่ไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งแกร่วไปวันๆมันก็น่าเบื่อ ในใจรู้สึกคิดถึงการผจญภัยและก็ทุกคนใจแทบขาด ทั้งๆที่ไม่ได้โดนล่ามโซ่หรือมัดมือมัดเท้าอะไรไว้แต่กลับไปไหนไม่ได้แบบนี้ มันรู้สึกแย่ชะมัด

 

พอกลับมาถึง..เขาก็ไม่ได้คุยหรือเจอหน้าคาเงยามะอีกเลย

 

ถ้าจะให้เดาด้วยสมองอันน้อยนิดของฮินาตะก็ได้ประมวลผลออกมาว่า อีกฝ่ายน่าจะหมกตัวอยู่ในห้องทำงานเพื่อเซ็นเอกสารที่ตั้งเป็นกอง ขอบตาดำคล้ำและก็หน้าซีดเซียว จนทนไม่ไหวขาดใจตายไปในที่สุด

 

“อ๊ะ! นี่นายน่ะ!”ร่างเล็กตะโกนเรียกชายร่างสูงคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินผ่านตนไป แววตาเรียบนิ่งหันมามองพลางเอียงคอเล็กน้อย ผมหน้าถูกปัดไปข้างๆดูเรียบร้อยก่อนจะเอ่ยถามกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดู นุ่มนวล

 

“..นาย..โจรสลัดที่ท่านคาเงยามะจับมา..?”

 

“อ่า..อื้อ! ก็ประมาณนั้นแหละ แหะๆ”ว่าพลางเกาศีรษะ ก่อนจะพูดต่อด้วยดวงตาเป็นประกาย

 

“นายชื่ออะไรเหรอ!?”

 

“..ถามทำไมงั้นเหรอ ?”แม้จะพูดกลับไปแบบนั้นแต่พอเห็นสีหน้าจ๋อยๆของอีกฝ่ายก็ตัดสินใจบอกไปอย่างไม่คิดอะไรมาก

 

“อากิระ...คุนิมิ อากิระ”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ คุนิมิ!”ว่าพลางยิ้มแฉ่ง ใบหน้าที่แสดงออกว่าเศร้าเมื่อสักครู่ได้หายไปหมด ก่อนที่คนช่างจ้อจะพูดต่อโดยไม่ให้ขาดช่วง

 

“ฉันเคยเห็นนายอยู่กับคาเงยามะบนเรือด้วยกันบ่อยๆ นายเป็นคนสนิทของเขาสินะ!”

 

“ก็..ไม่เชิง..ประมาณว่าเป็นเลขาน่ะ อะไรทำนองนั้น”

 

“แสดงว่าก็ต้องรู้จักหมอนั่นดีเลยน่ะสิ!”

 

คุนิมิเลิ่กคิ้วข้างหนึ่งอย่างประหลาดใจ คนข้างหน้าเรียกนายเหนือหัวตนด้วยคำห้วนๆโดยไม่กลัวถูกสั่งจับประหารหรือลง โทษเลยสักนิด และดูจากอาการแล้วนี่คงไม่ใช่ครั้งแรก

 

แสดงว่าเรียกแบบนี้..มาตลอดเลยสินะ

 

“ก็ น่าจะใช่ แค่อยู่ด้วยกันบ่อยๆเพราะต้องคอยรายงานตลอดน่ะ..ความจริงก็แค่หน้าที่”น้ำเสียงที่คงระดับปกติไว้ค่อยๆเบาลงเมื่อพูดประโยคหลัง พร้อมอาการที่เสตามองไปทางอื่น ฮินาตะมองอย่างงุนงงแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร

 

“งั้นถามอะไรหน่อยสิ! ตอนนี้หมอนั่นอยู่ไหนเหรอ!?”

 

“อยู่ข้างหลังนายไง”ว่าพลางพยักเพยิดให้หันไป ก่อนจะก้มศีรษะทำท่าเคารพ ดวงตาสีสว่างหันไปมองตามก่อนจะเบิกกว้าง มองอีกฝ่ายยืนหน้านิ่งอยู่ ชายที่ตนเพิ่งคุยด้วยเมื่อสักครู่ก็รีบขอตัวออกจากวงสนทนาอย่างรวดเร็วทันที

 

“มีอะไรงั้นเหรอคาเงยามะ!”

 

“นายนั่นแหละมีอะไร ตะกี้ยังถามหาฉันอยู่เลยนี่”

 

“ป-เปล่า! แค่..เอ่อ..บอกก็ได้”ใบหน้าหวานยิ้มแห้งๆพลางยกมือขึ้นสองข้างเชิงยอมแพ้ ก่อนจะเกาแก้มแล้วค่อยๆพูดออกไป

 

“ก็..เอ่อ..ฉันต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนเหรอ ? คือ..เบื่อๆน่ะ”

 

คาเงยามะแทบถลึงตามอง เจ้าเตี้ยตรงหน้าไม่รู้ตัวหรอกเหรอว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร กลับทำตัวสบายใจเฉิบเหมือนแค่มาพักร้อน!

 

“อยากออกไปข้างนอกใช่ไหม ?”

 

“ใช่!”

 

“ดี”ว่าพลางยิ้มมุมปากออกมา ซึ่งคนตัวเล็กกว่ากลับสั่นเมื่อได้เห็นมันแทบยังเสียวสันหลังวูบวาบอีกต่างหาก

 

 

 

******

 

 

 

“ฉ-ฉันอยากกลับแล้วอ่า คาเงยามะ”

 

“แต่ฉันยังไม่อยากกลับนี่ ทำไม เดินเล่นกันก่อนสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายอยู่นะ”

 

“ไว้ไปคุยกันที่วังได้ไหมอ่า..”ฮินาตะร้องโอดครวญ รู้สึกอายเวลาที่มีหลากหลายสายตามองเขาก่อนจะหัวเราะคิกคักก่อนจะมองผู้เป็นราชาอย่างชื่นชม

 

ดวงตากลมโตเหลือบมองโซ่ที่พ่วงจากคอของตนยาวไปสู่มืออีกฝ่ายที่กำลังจูงอยู่ใบ หน้าก็แดงขึ้นมา ราวกับว่านี่เป็นการประกาศว่าเขาคือเชลยที่ถูกจับมาด้วยฝีมือของท่านคาเงยามะ!

 

แต่มันก็จริงนะ..

 

“มีอะไรไปคุยที่นู่นไม่ได้เหรอ..นี่”

 

“ฉันหิวแล้ว ไปนั่งกินข้าวร้านนู้นสิ”ว่าพลางชี้นิ้วไปยังร้านใกล้ๆ ก่อนจะเดินนำไปโดยไม่ฟังคำตอบ ซึ่งคนถูกจูงก็ต้องตามไปอย่างห้ามไม่ได้ ก้มหน้างุดไม่ยอมสบสายตาใคร

 

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจที่อีกฝ่ายทำแบบนี้กับตน หนำซ้ำยังหงุดหงิดปนเขินอายเสียอีก

 

ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่เขาจะจัดการซะให้เข็ด! เอาให้สมชื่อแนวหน้าหน่วยรบของกลุ่มโจรสลัดคาราสึโนะเลย!!

 

หลังจากที่อีกฝ่ายทำการสั่งอาหารเรียบร้อยก็นั่งนิ่งๆไม่ยอมทำอะไรต่อ ฮินาตะกระพริบตาปริบๆก่อนจะสะกิดชายเสื้ออีกฝ่ายเบาๆ

 

“นี่ มีอะไรก็พูดสิ”

 

“นายพร้อมจะฟังแล้วใช่ไหม ?”

 

“ท-ทำไมเหรอ ?”คิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น ในหัวคิดไปต่างๆนานาว่าเกิดอะไรร้ายแรงขึ้นงั้นเหรอ ?

 

หรือกลุ