ikmubbum

just believe and hope to the end

 

             ปี 2017 กำลังจะผ่านพ้นไปแต่ความเศร้าในใจไม่ทีทีท่าว่าจะหายไป มันตกตะกอนอยู่ในใจและพร้อมที่จะขุ่นได้ง่ายๆเมื่อมีเรื่องราวมากระทบใจ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเหลืออีกไม่นาน สิ่งที่ต้องทำก่อนเรียนจบคือการฝึกสหกิจและภาคนิพนธ์

 

             ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเราเจอแต่เพื่อนที่ดีและน่ารักมาก แล้วเราก็รู้สึกขอบคุณเพื่อนอยู่เสมอ แต่ส่วนลึกในใจอดเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้ เรารู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงทุกครั้งที่อยู่ท่ามกลางเพื่อนๆ

 

             'ทำไมทุกคนเก่งจัง'

             'ทุกคนมีเป้าหมายในชีวิต'

             'ทำไมเพื่อนทำงานเก่ง'

 

             ความคิดเหล่านี้ไม่เคยหายไปจากหัว เมื่อมองดูตัวเองที่ไม่มีอะไรดีเลยแถมยังเป็นภาระให้เพื่อนอีก ความคิด loser แบบนี้ทำให้เรารู้สึกแย่มากๆ เราไม่ใช่คนที่เห็นใครดีกว่าไม่ได้ เรายังยินดีกับเพื่อนเสมอ เราพยายามบอกตัวเองว่าเราอาจจะมีส่วนที่ดีอยู่บ้างก็ได้ อย่าง เราก็ไม่ได้เรียนแย่ แต่ว่าเราก็ไม่สามารถสลัดความคิดด้านลบในหัวออกไปได้

 

             มีคนบอกว่าเพราะคิดแบบคนขี้แพ้ก็ต้องใช้ชีวิตแบบพวกขี้แพ้ไป อืม เราไม่ปฏิเสธว่าเรามันขี้แพ้ เราไม่มีแรงพอที่จะความชนะความคิดแย่ๆหรือก้าวข้าม comfort zone ไปได้ 

 

             เรากลัว 

 

             เรากลัวว่าถ้าเราออกจากพื้นที่นี้ไปเราจะแหลกสลายกว่าเดิม ถ้าต้องเจ็บปวดมากกว่านี้เราขออยู่ใน comfort zone ต่อไป เราไม่สามารถฝืนทำตัวเข้มแข็งมากกว่านี้ได้ เราเพิ่งรู้ว่า 'การฝืนทำตัวเข็มแข็ง ไม่ยอมรับว่าตัวเองอ่อนแอ มันคือความอ่อนแออย่างร้ายกาจ' และตอนนี้เราก็รู้ตัวว่าเรายังอ่อนแอเกินกว่าจะรับมือกับทุกเรื่องได้ 

 

             

 

 

 

Comment

View Desktop Version

Hot Vote

กรุณา Login เข้าสู่ระบบก่อนทำการโหวตค่ะ

Report

กรุณา Login เข้าสู่ระบบก่อนทำการโหวตค่ะ