นายเอก

เอลฟ์ /อายุ 22 ปี

อาชีพ นายแบบ/นักแสดง/เจ้าของร้านกาแฟเล็กๆ

ส่วนสูง 185 เซนติเมตร

น้ำหนัก 72 กิโลกรัม

อารมณ์ แปรปรวนง่าย แต่ก็รับผิดชอบในหน้าที่

ความสามารถ  ทำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่ทำอาหารจนต่อสู้

กรุ๊ปเลือด B

ชอบ แมว/สีขาว/สีน้ำตาล

เกลียด หนู แมลงสาบ

วันเกิด 21 สิงหาคม

ราศี สิงห์

เชื้อชาติ ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ

พี่น้องร่วมสายเลือด 1 เพศ ชาย สถานะ น้อง

ภาษา ไทย/อังกฤษ

เพศสภาพ ชาย/เบต้า

 

“.....ซวยจริงๆ.......”

 

พระเอก

ดีล / อายุ 31 ปี

อาชีพ เจ้าของบริษัทเสื้อผ้าแบรนด์ ILL

ส่วนสูง 195 เซนติเมตร

น้ำหนัก 95 กิโลกรัม

อารมณ์ เฉยชา/อารมณ์ร้อน

ความสามารถ การต่อสู้ระดับเซียน/เซ้นการมองคนที่เฉียบขาด

กรุ๊ปเลือด A

ชอบ สุนัข/ชอบสีดำ/สีเทา/สีขาว

เกลียด  คนโกหก

เกิดวันที่ 19 เมษายน

ราศี เมษ

เชื้อชาติ ลูกเสี้ยว ไทย-อังกฤษ-เยอรมัน-เนปาล

พี่น้อง 2 คน เพศ ชาย 1 หญิง 1

ภาษา ไทย/อังกฤษ/เยอรมัน/ฝรั่งเศส

เพศสภาพ ชาย/อัลฟ่า

 

“น่าสนใจดีนี่ ถ้าจับได้พ่อจะขย้ำให้แหลก” Dill

 

.........................................................................................................................................

“เมี้ยว....แค่ก...แค่ก” อือไม่เอาน่าคุณแสงเหนือ พ่อไม่พร้อมจะตื่นตอนนี้ ผมเอาหมอนมาปิดหู หลังจากคุณแสงเหนือเริ่มตะกุยอยู่ข้างๆ

“กรี้งงงงง....กรี้งงงงงงง!!!!!!”

“โอ้ยอะไรนักหนาเนี่ย คนจะนอน โว้ยยย อ่ะขอโทษนะแสงเหนือ พ่อรับโทรศัพท์แป้บ เฮ้อ....! 1..2..3.. สวัสดีครับพี่ไวน์ มีอะไรถึงโทรมาปลุกผมแต่เช้าเนี่ย...”ผมนอนตอนตี4 แต่ตอนนี้ก็ประมาณ 8โมงเช้า 4 ชั่วโมงเองนะครับ ผมทำงานใช้หน้าตานะเฮ้ย

“โถ..เอลฟ์ของพี่ ขอโทษทีนะจ้ะ พอดีมีงานเข้าด่วนน่ะ”

“มีอะไรครับ ว่ามา”

“คือพอดีตอนบ่ายนี้จะมีการออดิชั่นนายแบบสำหรับงานเดินแบบของ  ILL เค้าพึ่งโทรมาขอคิวเราจากพี่เนี่ย” พี่ไวน์พูดด้วยความตื่นเต้นจนออกนอกหน้า

“นี่พี่ลืมไปแล้วเหรอ ว่าแบรนด์นี้มันแบรนด์ unisex ไอ้บึกๆอย่างผมเนี่ยไปสมัครเค้าก็ไม่รับหรอก”

“ไม่ได้ยังไงก็ต้องไป เดี๋ยวพี่ไปรับตอน 11 โมงนะ แต่งตัวให้เรียบร้อย”เหมือนแม่เลย

“คร้าบบบบ......”

 

เมื่ออีกฝ่ายวางสายไป ความง่วงก็เข้ามาแทนที่ พอจะหงายหลังลงไปแต่คุณแสงเหนือก็มานั่งตัก แถมทำสายตาตำหนิเสียนี่

“คร้าบ โอเคจะไปเตรียมอาหารให้เดี๋ยวนี้เลยนะครับ”

 

ที่จริงวันนี้เป็นวันหยุดในรอบหลายเดือนของผม แต่ก็นะ งานเท่ากับเงิน

 

ผมชื่อเอลฟ์มีอาชีพหลักเป็นนายแบบ อาชีพเสริมขายกาแฟ(หมายถึงมีร้าน

อ่ะนะ คุณคงไม่คิดว่าผมจะไปขายเองหรอกใช่ไหม) ผมเป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ มีชีวิตแบบปุถุชนทั่วไป ถึงตอนนี้จะขายหน้าตารูปร่างได้แต่ก็นะ ของพวกนี้มาเร็วไปก็เร็ว ช่วงกอบโกยได้ก็ต้องทำให้เต็มที่  อย่างเช่นตอนนี้  โครงหน้าผมเหมือนพ่อที่โครงหน้าชัด มีความไทยแท้สูงมาก ส่วนตา

จมูก ปาก นี่ได้แม่มาเต็มๆโดยเฉพาะ ผมค่อนข้างสูง แต่ก็ถือว่าไม่สูงมากเมื่อเทียบกับนายแบบชาติตะวันตก ไหล่ผมค่อนข้างกว้าง แต่เอวกลับเล็กเมื่อเทียบกับสะโพก ที่ใหญ่เกินไป ผมต้องออกกำลังกายอย่างหนักเพื่อไม่ให้ดูก้นใหญ่มากเกินไปเมื่อรูปออกมา ซึ่งข่าวรร้ายของวันนี้คือผมยังไม่พร้อม

 

หลังจากให้อาหารคุณแสงเหนือเสร็จ ผมก็ลองคุ้ยๆในตู้เย็นของตัวเองดูว่ามีอะไรพอทานได้บ้าง พบแต่วิญญาณผักที่รอวันเอาไปทิ้ง เมื่อความหวังของ

การหาของกินของผมหมดไป ก็ได้เวลาไปอาบน้ำ  ผมใช้เวลาอาบน้ำร่วม 40 นาที ก็นะคุณคงเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ไวน์ แกถึงปลุกผมเร็วขนาดนี้

ผมกลับมาเป่าผมให้แห้ง  พร้อมกับจิบชาแล้วมองสวนหลังบ้านไปด้วย

ผมอยู่บ้านในสวน ซึ่งมันก็เป็นที่ดินของพ่อผมนี่แหละ ผมพึ่งสร้างเสร็จเมื่อไม่ถึงปี ที่บ้านนี้จะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดทุกอาทิตย์ และถ้าช่วงไหน

ผมไม่อยู่ ผมก็จะเอาคุณแสงเหนือไปฝากไว้บ้านแม่ ซึ่งคุณแสงเหนือจะชอบมาก เพราะตอนนี้กำลังจีบกับคุณลูกจันทน์  แมวเปอร์เซียที่ชื่อไทย โดยคุณแสงเหนือไม่ได้ตระหนักเลยว่าตัวเองนั้นเป็นวิเชียรมาศ ที่ตัวเล็กกว่าคุณลูกจันทร์ถึง สองเท่า

 

บ้านนี้ผมเป็นคนออกแบบเอง ผมเรียนจบสถาปัตย์มา สอบใบอนุญาติเรียบร้อยแต่ไม่ได้ใช้เพราะมาทำงานเป็นนายแบบเสียก่อน  พึ่งได้ออกแบบงาน

จริงก็บ้านหลังนี้เนี่ยแหละ

 

“ตี้ด ตี้ด ไวน์มาแล้วนะครับ”

“รอแป้บนะ”ผมกดเปิดประตูให้พี่ไวน์เข้ามาในห้องรับแขกแน่นอนว่าไม่ได้เปิดให้มาถึงห้องนอน เพราะผมโป้อยู่นะสิครับ

 

วันนี้ผมว่าจะเเต่งตัวสบายๆ ไป ก็แค่เสื้อยืดกางกางยีน และตุ้มหูข้างขวา พร้อมหยิบกุญเเจรถ ออกมา

“ไปครับ ผมพร้อมแล้ว”พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจส่งให้พี่ไวน์

“กว่าจะเสร็จพี่ดูหนังได้เป็นเรื่องเลยนะ”

“ก็พี่มาก่อนเวลาเองหนิช่วยไม่ได้นะครับ คุณสามีมาส่งเร็วจริงวันนี้”

“เค้าติดประชุมน่ะ  ไปกันได้แล้ว”

“โอเคคร้าบบบ”ผมยอมรับว่าเคยแอบชอบพี่ไวน์นะ พี่ไวน์เนี่ยตัวเล็กน่ารัก แต่ก็โหดมากอยู่เหมือนกัน  ที่มาทำงานแบบนี้พี่แกบอกผมว่าแก้เครียด

ผมยังงงว่าแก้เครียดตรงไหน พี่ไวน์แกแอบกระซิบผมว่า เพราะว่าสาวๆสวยๆเยอะไง ผมว่ามองในกระจกก็สวยกว่านางแบบพวกนั้นอีกนะ

ตอนนี้พี่ไวน์แกมีสามีแล้วครับเป็นเจ้าของบริษัทเอนเทอร์เทนเม้นขนาดใหญ่ ส่วนตัวเองก็เป็นหุ้นส่วนด้วย ผมก็ไม่เข้าใจทำไมถึงยังยอมมาเป็นผู้จัดการนายแบบจนๆแบบผมอยู่ได้

“นี่เอลฟ์ เอากุญแจรถมาให้พี่ ไปรถพี่ดีกว่า”

“คร้าบบบ งั้นวางไว้บ้านนี่แหละ รถผมจะไปสู้รถผู้บริหารได้ยังไงล่ะเนอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ผมวิ่งหนีอย่างเร็วเพื่อหลบแขนขาพี่ไวน์ ไม่ให้โดนประทุษร้ายก่อนไปทำงาน

“นี่ ทานข้าวมารึยัง”

“ยังครับ ทำไมเหรอหรือทำปิ่นโตมมาให้ผม โอ้ย”เต็มๆหัวเลยครับ มือพี่เเกเนี่ย

“ไอ้เด็กนี่ เดี๋ยวปั้ดฆ่าทิ้ง แค่จะบอกว่างั้นก็อดต่อไปจนกว่าจะแคสเสร็จเเล้วกันนะ เดี๋ยวเราจะดูอ้วน”

“คร้าบบบ.........แต่ยังทานน้ำได้ใช่ไหมฮะ”

 

พวกเรามาถึงบริษัท ILL ประมาณบ่ายโมงด้วยเพราะการสัญจรในมหานครที่ชื่อว่ากรุงเทพฯ นั้นติดมากมายเสียจริงๆ

“เชิญรับบัตรคิว แล้วรอนะคะ” ผมรับบัตรคิวมาได้คิวที่ 41

“รอหน่อยแล้วกันนะเอลฟ์ พอดีนี่เป็นรอบไฟนอล ผู้บริหารเลยจะลงมาดูงานเอง แต่เพราะว่าเอลฟ์เป็นนัมเบอร์วันในสายนายแบบ ผู้รับผิดชอบงานเลยอยากให้เรามาในรอบนี้ดู”

“มันไม่โกงไปหน่อยเหรอฮะ เพราะผมไม่ได้มาในรอบแรก”

“พี่ก็บอกเค้าไปแล้ว แต่เค้าก็ขอร้องพี่จริงๆนะ”

“โอเคครับ เอาเป็นว่าทำให้มันจบๆไปก็ได้ เพราะผมดูจากคนที่แคสผ่านแล้วนี่ ผมไม่มีหวังเลย”

 

ระหว่างรอ ทั้งผมและพี่ไวน์ก็จัดการเรื่องธุรกิจส่วนตัวของตนเอง ผมก็วุ่นกับการตรวจบัญชี จนผ่านเวลาไปนานพอสมควร ก็มีสตาร์ฟเดินมาหานายแบบนางแบบที่รออยู่ 

“สวัสดีทุกท่านนะคะ เนื่องจากผู้บริหารของเราต้องการเปลี่ยนรูปแบบการแคสติ้งจากเดิมทีละคนให้เป็นทีเดียวทั้งหมด โดยทุกคนจะต้องจับฉลากสิ่งที่ต้องเดินแบบด้วยออกมาโดยทางเราจะจัดเตรียมของที่ทุกท่านต้องการให้ในห้องแต่่ตัวด้านหลังนะคะ”

“แหม สนุกจริงๆ ฮึฮึ”

“งั้นพี่ออกไปรอด้านนอกนะเอลฟ์สู้เค้าล่ะ”

“ครับผม”ผมโบกมือบ้ายบายกับพี่ไวน์ด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจนี่ขอบอกว่าห่อเหี่ยวมากจริงๆ

“เชิญจับค่ะ”สตาร์ฟคนเดิมยื่นกล่องจับฉลากมาให้ พร้อมกับจิกสายตาบอกว่ารีบจับให้เสร็จซะ

“ครับ  นี่ครับ”จับได้แล้วก็ยื่นให้เธอ

“ได้กางเกงนะคะ เชิญห้องหมายเลข2 ราวหมายเลข 22 นะคะ”แล้วเธอก็เดินจากผมไปพร้อมกับทิ้งใบฉลากไว้กับผม

 

ผมทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งหมดเป็นของ ILL โดยต้องมิกซ์ชุดที่ต้องส่งเสริมกางเกงตัวนี้ด้วย แน่นอนว่ามันเป็นอุปสรรกอันใหญ่หลวงของผม

ว่าผมจะทำยังไงไม่ให้ก้นมันดูใหญ่มากเกินไป

“อ้าวทุกคนคะ ทุกคนมีเวลาในการเปลี่ยนเสื้อผ้า 5 นาทีเท่านั้นนะค่ะ โดยจะเรียงลำดับการเดินจากหมายเลขสุดท้ายไปหมายเลขหนึ่งนะคะ ดังนั้น

หมายเลข 41 รีบเตรียมสแตนบายด้วยนะคะ”

 

ข่าวดีจริงๆ ตรงไหนเนี่ยโอ้ย ผมคว้ากางเกงยีนที่มีอยู่แบบเดียวในราวคือสกินนี่เดฟ ที่ใส่ยากมาก กับเสื้อทรงปาดคอ  แขนกุดสีเทา พร้อมหยิบจี้ส่วนตัว

และแว่นตามาคาดผม ทุกอย่างดูเหมือนพร้อมแล้วทุกคนดูหลุดออกมาจากคอลเล็กชั่นของILL และก็มีคนโชคร้ายแบบผมครึ่งต่อครึ่งเช่นกัน

 

“เชิญทุกท่านค่ะ โปรดนำเสนอเสื้อผ้าของเราด้วยเวลา 10 วินาทีที่ทุกท่านมีนะคะ”

“เริ่ม”เสียงเพลงดังขึ้น แน่นอนว่าทุกการแข่งขันมันต้องมีแพ้และชนะ ผมไม่คาดหวังแต่ก็จะต้องทำให้เต็มที่แม้มันจะไม่น่าสนุกเท่าไหร่ก็เถอะ

ผมเดินออกมาสบายๆตามสไตล์เสื้อผ้าที่หยิบจับใส่กันมั่วซั่ว ผมไม่ได้มองตาใคร เเล้วก็เวลา 10 วินาทีก็ผ่านไปด้วยความรวดเร็ว ผมรอคนอื่นๆไม่นาน

สตาร์ฟก็เรียกไปด้านหน้าคณะกรรมการที่เลือกแล้ว

“ผู้ที่จะเข้ารอบแล้วได้รับเลือกให้เป็นนายแบบ-นางแบบของคอลเล็คชั่นซัมเมอร์นี้มีดังนี้ .............”

แน่นอนผมก็ทำใจแล้วว่าต้องไม่ได้ ผมดูสายตาจากเหล่าสาวๆและหนุ่มๆทที่มองมาด้วยแววตตาต่างๆนาๆทั้งสงสาร สมเพชมากมายแต่ก็เข้าใจนะมันก็คนนี่

เสียเวลาพักผ่อนของผมจริงๆเล้ยยย

“คนที่ได้รับเลือกมารับตารางงานด้านนี้ ส่วนคนอื่นๆกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามเลขห้องเดิมนะคะ”

“หมายเลข 41 มาหาผมหน่อยสิ” มีคนถูกเรียกเพิ่มด้วยแฮะ

“นี่นายหมายเลข 41 ไม่ใช่เหรอ”

“อ้อ ใช่สิ ขอบคุณนะครับ”ยิ้มให้กระต่ายน้อยผู้น่ารัก หวังในใจว่าคงได้พบคนน่ารักแบบนี้อีก

 

ผมเดินมาหาผู้ชายที่ดูอายุไม่ห่างจากผมมากนัก น่าจะผู้บริหารละมั้ง คงสงสัยที่มีหมายเลข 41 โผล่มาสินะ เห้ออออ

“ครับ”

“ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณตามผมมา”

“ครับ”

“พูดเป็นแต่ครับรึไง”เค้ามองผมด้วยหางตา แสดงอาการรำคาญอย่างเห็นได้ชัด ถ้าไม่ชอบจะเรียกไปเองทำไม ลูกน้องก็มีผมยิ้มเหยียดเป็นเส้นตรงพร้อมบิดตัวไปมา ได้เวลาเลิกงานแล้ว

ผมเดินตามเขาเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวมั้ง คิดว่าอ่ะนะ ในห้องตกแต่ด้วยตีมขาวเทาดำอย่างลงตัว ปรบมือให้ผู้ออกแบบมั่กๆสวยสุดยอด

“เชิญนั่ง รอผมสักครู่”

“................”ผมไม่พูดคำว่าครับเพราะเค้าจะหาว่าผมพูดได้แค่คำเดียว

“เป็นใบ้สินะ”

“นี่คุณ!!”ในปากนี่มีหมากี่ตัวเนี่ย แต่ใจเย็นไว้ไอ้เอลฟ์  นี่อาจจะเป็นเจ้านายในอนาคต หรืออาจเป็นผู้ตัดอนาคตของเราก็ได้

“ปัง!!!”เสียงปิดประตูที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าแรงมาก

“เฮ้อออออ”  ผมก็อยากฟุบลงไปกับโต๊ะนะ แต่กลัวว่าค่าตัวทั้งปีจะชดใช้กับรอยเปื้อนบนโต๊ะที่ดูเเพงมากขนาดนี้ได้

หลังจากที่เค้าออกไปผมก็รอ รอจนจะกินหัวเจ้าของILL ได้ ไม่สนแล้ว หิวจะตายอยู่แล้ว พี่ไวน์ก็โทรมาบอกว่าให้กลับเองอีกเพราะที่บ้านคุณแม่ป่วยกระทันหัน

ซึ่งอันนี้ผมก็เข้าใจ แต่การปล่อยผมรอเพื่อมาเทศน์เนี่ยมันจะนานไปแล้วนะ

เสียงเปิดประตูมา มีทั้งเจ้าของห้องและคาดว่าน่าจะเป็นน้องชายและพี่ชาย 2 คนเข้ามา

“ขอโทษที่ทำให้รอนาน นะคุณเอลฟ์”

“ครับ”

“ผมอยากทราบว่าทำไมคุณถึงเป็นผู้ผ่านเเคสงานมาเปฝ้นคนที่ 41 ครับ”นั่นไง

“ผมไม่เคยมาแคสงานรอบแรกของคุณ แน่นอนว่าผมทราบดีว่าแบรนด์ ILL จะเลือกเฉพาะทาเก็ทที่เป็น unisex ดังนั้นการแคสงานคนที่จะผ่านก็คงมีแค่คนที่มีรูปร่างพอดีที่ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงก็ต้องเหลียวมอง แต่ที่ผมได้มาแคสเพราะทางพนักงานของILLได้ติดต่ออย่างเร่งด่วนมาเมื่อเช้าถึงผู้้จัดการของ

ผมว่าต้องการให้มาแคสงานด่วนซึ่งผมก็ไม่คิดว่าจะได้อยู่แล้ว”

“แต่คุณก็มา ไม่คิดว่ามันโกงไปหน่อยเหรอ”ฉึก เหมือนโดนธนูปักมากลางอก

“ครับโกง”เขาส่งยิ้มเย็นๆมาให้ผม

“กับคนที่จะทำลายชื่อเสียงของผมไม่ว่าทางไหนมันก็เลวทั้งนั้นแหละครับ ระหว่างเดินตามทางที่เขาขีดไว้้ตามแผน กับไม่มา ทางไหนชื่อเสียงก็ย่อยยับหมด

อยู่ดี เพราะแค่คุณส่งจดหมายเวียนไปผมก็หมดงานที่จะทำบนเส้นทางสายนี้แล้ว”เฮ้อคงต้องทำงานร้านกาแฟแบบจริงจังแล้วสินะ 55555

“ก็รู้ตัวดีนิครับ งั้นเชิญออกประตูด้านหน้า อ่ออย่าลืมกลับไปเปลี่ยนชุดให้ผมด้วยล่ะ”

“ครับ”ยิ้มให้ก่อนจะไป จบงานสายนายแบบในวัย 29 ปี ก็ถือว่าโอเคอ่ะนะ

“อ่อ ผมบอกอะไรให้นะครับ การเลือกนายแบบอย่างที่คุณทำวันนี้มันดูไม่ฉลาดเท่าไหร่ เตือนไว้ดวยความหวังดีนะครับ”แล้วผมก็ปิดประตูห้องนั้นเบาๆ

ผมถ่ายรูปชุดที่แคสวันนี้ไว้ แล้วโพสในทวิตเตอร์ว่า bye bye งานสายนายแบบ 

ผมเดินทางกลับบ้านด้วยสายของผู้แพ้จริงๆ  มันจะใจหายหน่อย แต่ก็เอาเถอะช่วงนี้น้ำหนักผมก็ลดไม่ค่อยลงด้วยอ่ะนะ ทำงานสายนี้ไปจะลำบากกาย

เสียเปล่าๆ คงต้องคิดเรื่องร้านกาแฟแบบจริงจังซะที

เพิ่งรู้ว่าการเดินจาก iLLมันหาแท็กซี่ยากเสียจริงๆ เดินร่วม 30 นาทีกว่าจะถึงสถานีรถไฟ ต่อรถเมล์ วันนี้มันวันวิปโยคสินะ

 

กลับมาถึงบ้านผมก็อาบน้ำสระผม  แล้วก็เอนหลังลงนอนกว่าจะได้กินข้าววันนี้ ก็กลายเป็นข้าวเย็นไปเสียแล้ว

.....

...

.

“กรี้งงงง กรึ้งงงงงง”

“คร้าบบบ ....”

“นี่เอลฟ์หมายความว่ายังไงทำไมเจ้าของงานในไทยเค้าถึงมาแคลเซิลงานของเราจนหมด หาาา”เรื่องนี้อีกแล้ว

“ก็เพราะเราไม่ทำตามกติกาคุณผู้บริหารเค้าถึงส่งจดหมายเวียนนะครับ”

“พี่ขอโทษ ถ้าพี่ไม่....”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงผมก็มีร้านกาแฟอยู่ หรือจะเกาะพ่อแม่กินต่อก็ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า  จริงๆผมก็เริ่มเบื่อแล้วแหละ อายุก็ขนาดนี้แล้ว คงจะสู้หนุ่มๆตอนนี้ไม่ได้แล้ว แล้วคุณน้าเป็นไงบ้างครับ ”

“ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วล่ะ งั้นก็ตามใจเรานะ อีกสามวันจะเป็นงานชิ้นสุดท้ายของเรานะเอลฟ์ Voge ฟิตหุ่นมาให้เฟิร์มๆล่ะ ”

“คร้าบบบ”

 

วันใหม่ที่ตื่นขึ้นมา วันนี้อากาศในบ้านก็ยังสดชื่นเหมือนเดิม แต่คงมีแต่ผมนี่แหละที่ไม่ค่อยสดชื่นเท่าที่ควร

“เมี้ยวววว ม้าววว”

“หึ คุณแสงเหนือ หิวเหรอ ทานข้าวแล้วออกไปวิ่งกันหน่อยไหม”

คุณแสงเหนือเป็นแมวที่พาไปวิ่งด้วยได้หลังจากทานอาหารเสร็จ โดยเอาคุณแสงเหนือไว้ในกระเป๋าขณะวิ่ง

ในหมู่บ้านนี้ค่อนข้างเป็นหมู่บ้านฐานะดีซึ่งส่วนใหญ่จะไม่มีคนออกมาวิ่งข้างนอกแบบผมเท่าไหร่นัก ก็พวกเค้าวิ่งในร่มไม่ให้ผิวเสียนะสิ

 

ผมเริ่มออกวิ่งไปเรื่อยๆ ไม่ได้ใส่ใจสิ่งรอบตัวมากนัก คุณแสงเหนือดูจะน้ำหนักขึ้นหรือผมแก่ลงกันแน่นะ(แต่ 29 ก็ไม่แก่หรอก คุณก็คิดแบบผมใช่ไหม)

ในหมู่บ้านนี้มีไม่ถึง 10 ครอบครัวเพราะอย่างน้อยๆบ้าน1หลังก็ปาไป 10 ไร่แล้ว แล้วทำไมผมอยู่ในนี้ได้นะเหรอ ก็ที่ดินของพ่อผมหนิครับ (ชูสองนิ้ว)

พ่อบอกว่าจะเอาไว้ปลูกผัก ผมก็ไม่เข้าใจจะปลูกอะไรกลางกรุงเทพฯ  พ่อแค่กลัวเสียฟอร์มว่าซื้อเอาไว้ให้ผมกับพี่เท่านั้นแหละ

วิ่งได้ราวๆ 1 ชั่วโมงผมก็มาซื้อของที่ซุปเปอร์ แน่นอนว่าในสภาพกางเกงวิ่งและคุณแสงเหนืออยู่ด้านหลัง ผมเลือกหยิบเนื้อปลา อกไก่ และผักจำนวนมาก

ใส่รถเข็น พร้อมทั้งพาคุณแสงเหนือไปเลือกอาหารและทรายด้วย

ผมได้ของมาเยะมาก มากเกินไปจนคิดไม่ออกว่าจะเอากลับบ้านยังไง

“tru tru tru อัลลลล มารับหน่อยยยสิอยู่ซุปเปอร์หน้าหมู่บ้าน”อัลคือพี่ชายของผมเองครับ เพราะเราห่างกันแค่ปีเดียวผมเลยไม่ค่อยเรียกอัลว่าพี่เท่าไหร่

อัลอยู่บ้านใกล้ๆผม อัลทำงานด้านอสังหาริมทรัพย์ ส่วนใหญ่จะวุ่นแต่ผมจำได้ว่าวันนี้วันหยุดอัล

“กลับเองสิ”

“ของเยอะมาก”

“TAXI สิ จะนอน”

“.....อืออ.......ขอโทษที่กวนนะ” แล้วอัลก็วางสายไป คุณแสงเหนือสงสัยว่าเราต้องกลับกันเองแล้วล่ะ

ผมนั่งรอTAXi ประมาณ 10 นาที ก็มาแล้วก็ขนของขึ้นรถและกลับบ้านวันนี้ก็ถือเป็นวันเหนื่อยๆของผมอีกวันสินะ เห้อ

กลับมาผมก็เอาผักมาล้างแล้วหั่นเป็นแท่งๆเป็นเหมือนสเเน็กทานระหว่างดูทีวีตอนบ่าย

ทั้งสามวันที่ผ่านไป มันดูเคว้งมากจริงๆ

 

วันนี้เป็นงานวันสุดท้ายในสายนี้ ผมพร้อมทุกอย่าง งานวันนี้ง่ายๆแค่ถ่ายแบบลงปก โดยมีผมและนางแบบอีกหนึ่ง

“สวัสดีครับ”ยิ้มทักทายกับทุกคนที่ส่งสายตาหลากหลายมองมาอีกแล้ว

“ไงครับ”ผู้ชายที่ผมไม่อยากเห็นหน้าจริงๆตอนนี้

“..........”ได้แค่ยิ้มตอบไปเท่านั้นจริงๆ

ผมก็เข้าไปแต่งตัว แต่งหน้า และพึ่งสังเกตจริงๆว่าวันนี้เป็นเสื้อผ้าของ iLL วันนี้ทุกอย่างถูกคิดมาอย่างดี ดีจริงๆ

“เอลฟ์ผมขอสายตาเเบบสามารถกระชากผู้หญิงทุกคนเข้ามาในอ้อมอกของคุณได้ ดีมาก ดีมาก เยี่ยม”

“เสน่ห์คุณนี่สุดยอดจริง ผมยังอดทึ่งไม่ได้เลย”

“ขอบคุณนะ แต่นี่คงเป็นงานสุดท้ายแล้วล่ะ  แต่คุณก็รู้ว่าเจอผมได้ที่ไหน ไปเปลี่ยนชุดก่อนล่ะ”

“ว้าวชุดนี้เซ็กซี่มาก ถ้าผมเป็นสาวๆนี่จะเข้ามาขย้ำคุณซะตรงนี้เลย”

“คุณก็ชมมากเกินไป”ยิ้มให้กับวิน  แต่ผมรู้สึกได้รับจิตสังหารจากด้านหลังที่ทิ่มแทงมาตลอดเวลา

“นอนลงตรงนี้นะ ขออินเนอร์แบบคุณต้องเป็นของผมงี้อ่ะ”

“ได้ครับ ”

“ดีมากสุดยอดด ลองยืนขึ้นมา นั่นแหละครับดี ขอสายตาเหม่อๆบ้างครับ สุดยอดด ผมไม่เคยเจอนายแบบที่ทรงเสน่ห์ขนาดคุณมาก่อนเลยนี่คุณลองไปอินเตอร์กับผมไหม ที่นั่นน่าสนุกมากเลยนะ”เขาพูดพร้อมกับตอนที่ผมเดินออกมา

“เซตใหม่เป็นการถ่ายกับนางแบบนะคะ เชิญเปลี่ยนชุดด้วยค่ะ อย่าพึ่งคุยกันค่ะ” แต่เสียงของสตาร์ฟก็กันไว้ก่อน ผมก็แค่ส่งรอยยิ้มเศร้าๆให้เค้าไป

“เซตนี้เอลฟ์ต้องส่งเสริมนางแบบให้เด่นนะ ไม่ใช่เอาเค้ามาให้นายฆ่าตาย เข้าใจไหม”นี่คือการบรีฟงานสินะ

“ครับ”

ผมว่าผมรู้แล้วว่าเค้ามาทำไม มาเฝ้านางแบบคนนี้เองสินะ หึ

“สายตาล่าเหยื่อมาก ดี คุณนางแบบครับมองเอลฟ์ครับ ส่งสายตาจะครอบครองครับ ไม่ใช่จะกิน ลดลงครับ ดีครับ เอลฟ์นั่งพื้น เชิญเจ้าหญิงนั่งเก้าอี้ครับ

เมย์ไปท่าให้คุณเจ้าหญิงหน่อยสิ  เอาเหม่อครับ เหม่อสิครับ เอลฟ์ลองถ่ายคนเดียวสิ ดีมาก ”

“เหลือเซตสุดท้ายแล้วนะคะ เอานี่ไป เร็วๆล่ะต้องมาแต่งหน้าต่อ”

“ครับ”

“นั่งข้างอ่างให้สีแดงไหลลง ขอแบบชีวิตสิ้นหวังดี ดีมากกกก คุณเจ้าหญิงเข้ามาจับคางมองตาขอท่าสวยๆหน่อยครับ ดี ดี ครับ”

“เอลฟ์ลงไปในอ่าง หลับตา ดี ดีมาก สุดยอดด”

“เสร็จแล้วคร้าบบ ขอบคุรทุกคนมากๆนะครับ”

“ขอบคุณนะ วิน”ผมได้แค่เอียงคอแล้วยิ้มให้้แต่เค้ากลับยกกล้องมาถ่ายรูป ชอบถ่ายรูปเสียจริงๆนะ

 

“สนุกไหม งานสุดท้าย”มาสมน้ำหน้าสินะ

“สนุกครับ แต่จะสนุกกว่านี้ถ้าไม่มีคุณ หลบ ถ้าคุณไม่อยากให้เสื้อผ้าราคาแพงของคุณต้องเลอะ”ผมเกลียดสายตาของคน คนนี้จริงๆ

 

ผมไม่แน่ใจว่าผมรำคาญ อึดอัดใจ  หรืออะไรกันแน่กับวันนี้ แค่เท่านี้ก็เหนื่อยมากจริงๆ 

ผมล้างน้ำแดงตามตัวออกให้หมด น่าถ้ามีมดนี่ คิดว่าพวกมันต้องเอาตัวผมไปแน่ๆ ใช้เวลาอาบน้ำร่วม 30 นาที ออกมาทุกคนก็เหมือนจะออกไปหมดแล้ว

เหลือเพียงแต่พี่ไวน์และสามีของเขา

“ช้า!!!”เสียงพร้อมแววตาพร้อมคาตกรรมของคุณสามีของพี่ไวน์

“ก็ปกตินะ ถ้าต้องอาบน้ำนี่ 30 นาทีนี่ถือว่าเร็วมากกว่า”แม้จะพูดเหมือนชมแต่สายตานี่ทิ่มแทงมากอ่ะ

ผมเข้าไปกอดเอวพี่ไวน์เเล้วเอาคางเกยบนไหล่ แต่ต้องอยู่ไกลจากรัศมีแขนขาของสามีเขาอ่ะนะ

“เอาน่าพี่ไวน์ วันนี้คงจะเป็นวันสุดท้ายที่พี่ต้องรอแล้วเนอะ”

อยู่ดีๆมือที่จะจิกผมก็กลายเป็นขยี้หัว แล้วก็ล็อคคอลาคผมออกไปจากเมียของเค้าอ่ะนะ

“วันนี้ชั้นเลี้ยง ไปกัน”

“จริงง่ะ พี่แอลพูดจริงๆนะ”อย่างน้อยก็มีเรื่องดีๆ ในวันสุดท้ายนี่อ่ะนะ

“อย่ากอด ไอ้เด็กนี่”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”มันป็นความสุขจริงๆ  อ่ะนะ

 

พี่แอลและพี่ไวน์ พาผมขับรถไปนานมาก จนผมสงสัย จะเอาผมไปฆ่าหมกป่ารึเปล่า

“นี่พาผมไปขายรึเปล่าเนี่ย”

“ก็ดีนะ แต่ถ้าแบบนายนี่จะราคาดีนะ หนุ่มรูปงามที่หลุดออกมาจากนิตยสารเนี่ย หึ”นี่เห็นใจ โกรธ หรืออะไรเ

“เดี๋ยวก็เป็นเด็กหนุ่มธรรมดาแล้วน่า แต่นี่จะพาผมไปไหนกันแน่ครับ นี่ก็ไกลมากแล้วนะ”ใช่จริงๆผมควรเอะใจตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา

“จะพามาปาร์ตี้  พรุ่งนี้ วันนี้ไปพักโรงแรมก่อน”

“ยังไงก็ได้ฮะเพราะยังไง พี่แอลก็เลี้ยงนี่เนอะ”

“หึ ก็คงงั้นมั้งใช่ไหม แอล”สำเร็จพี่ไวน์อยู่ฝ่ายผม

“เดี๋ยวเถอะไอ้ตัวดี”ผมสัมผัสได้ถึงรังสีอัมหิตที่ส่งกระแสจิตมาถึงผมได้

“คร้าบไวน์”น้ำเสียงนี่ต่างกันจริงๆ

 

ตอนนี้ผมอยู่ในโรงแรมที่งดงามมากครับมีกลิ่นไอของความเป็นชาแนลยุคโคโค้สูงมาก ผมชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลย ตอนนี้ผมนั่งรออยู่บริเวณล็อบบี้ของ

โรงแรม รอพี่แอลไปติดต่อที่เคาน์เตอร์โรงแรมเพื่อจองห้องพักอยู่

“เอ้านีี่ของนาย”หลังจากโยนกุญแจห้องมาให้ พี่แอลก็เดินโอบไหล่พี่ไวน์ออกไป เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆ

“วันนี้นอนก่อนนะเอลฟ์ พรุ่งนี้เดี๋ยวพี่พาไปซื้อเสื้อผ้า”เสียงของพี่ไวน์ที่บอกก่อนจะเข้าห้องของตัวเองไป...

.........................................

....................

ขอจบเท่านี้นะคะ  เป็นเรื่องที่เขียนขึ้นด้วยอารมณ์ชั่ววูบ

 และยังไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านรึเปล่า 555

>///<

View Desktop Version

Hot Vote

กรุณา Login เข้าสู่ระบบก่อนทำการโหวตค่ะ

Report

กรุณา Login เข้าสู่ระบบก่อนทำการโหวตค่ะ