bonbonpich's box

Jack Frost and his Last Light

เอนทรี่นี้มีแต่ตัวหนังสือค่ะ -*- ไว้คราวหน้าจะแปะโด182769ละกันนะคะ ปั่นอยู่

 

อย่างที่ว่าๆคงไม่ใช่ฮาวทูจริงๆ แต่มีหลายคนที่ถามว่าเราพล๊อตเรื่องยังไง ทำไมผุดมาได้เป็นดอกเห็ด? คำเดียวที่เป็นคำตอบแรกของเรา คือ! เราฟุ้งซ่าน น่ะค่ะ-*- คิดโน่นนี่นั่นไปได้ตลอด ขนาดว่าญาติเคยเตือนเรื่องเสียสติเข้ารพ.บ้าไปเลยทีเดียว XD ว่าแล้วมาเข้าเรื่องดีกว่า เวลามีคนถามเราจะตอบได้อยู่ไม่กี่อย่าง แต่พอมานั่งคิด มันก็มีอยู่หลายอย่างเหมือนกันที่ส่งผลให้ออกมาเป็นโดได้ เพื่อให้เห็นภาพจะโยงเข้าพวกโดเราเป็นตัวอย่างละกันนะคะ

 

พล๊อตในหลายๆโดของเรามีแหล่งกำเนิดหลักๆมากจากที่เดียวค่ะ มันคือ...พล๊อตที่เด้งขึ้นมาหัวเอง รู้สึกจะเรียกว่า เนตะ ใช่มั้ยคะ? แต่อย่างที่ใครบางคนได้พูดไว้ว่า ไม่มีอะไรที่ผุดขึ้นมาในหัวเราโดยที่ไม่มีสาเหตุ ถ้าเราย้อนกลับไปมองดูมันก็มีหลายสาเหตุอยู่ที่ทำให้เกิดเนื้อเรื่องในหัว จะแตกออก(เป็นเสี่ยงๆ)เป็นข้อๆไปละกันนะคะ

 

1/ สถาพแวดล้อม/แรงดลใจจากชีวิตจริง --- สถานที่ๆได้ไปและสัมผัส สิ่งแปลกใหม่ที่ได้พบเจอ โดยเฉพาะปฎิสัมพันธ์กับผู้คนที่ได้พบเจอจะส่งผลด้านแง่ความรู้สึกที่เราจะสะท้อนให้กับตัวละครได้ดีมากค่ะ

 

2/ ช่องโหว่ในอนิเม/มังงะเรื่องนั้นๆ --- เช่นเวลาดูอนิเม หลายเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่รีบอร์น ซึ่งเขามีโครงเรื่องหลักมาให้อยู่แล้ว แต่ทุกเรื่องจะมีช่องว่างโหว่ให้เราจิ้นต่อได้อีกเพียบ เช่นเรื่อง “เบื้องหลังฝึกโหด” มันเป็นเพียงการจิ้นถึงเหตุผลที่ฮิบาริมาฝึกให้สึนะเท่านั้นเอง ยิ่งเรื่องราวละเอียดตัวละครเยอะมีปริศนาที่ค้างคา ก็ยิ่งมีที่ให้จิ้นได้เยอะ

 

3/ สื่อที่เราสูบเข้าไป --- คล้ายๆข้อแรกน่ะค่ะ การที่เราดูงานของคนอื่นอยู่ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ หนัง ซีรีย์ ละคร แล้วทำให้จิ้นอะไรของตัวเองขึ้นมา ตรงนี้...ไม่ต้องกลัวว่าตัวเองจะไปซ้ำกับใคร (พูดก็พูดเหอะแต่เราก็กลัวนะคะ ฮา) เพราะมันต้องมีอยู่แล้ว เราเคยอ่านหนังสือฮาวทูเล่มนึง เขาว่าเรื่องราวในโลกนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่ค่ะ เนื้อเรื่องหลักทุกสิ่งทุกอย่างมีคนเขียนมาแล้วทั้งนั้น เช่นเรื่องรีบอร์น ก็เป็นเรื่องของสึนะจอมห่วย แล้วมีครูมาทำให้แกร่งขึ้น เรื่องราวที่พบเจอคือ ต้องต่อสู้แย่งชิงของ(แหวน) ปกป้องแฟมิลี่ โดนเป่าไปโลกอนาคตเพื่อล้มศัตรูและช่วยโลก มีคนเขียนมาแล้วทั้งนั้น แต่เป็นรายละเอียดยิบย่อยที่ทำให้แตกต่างและสนุก(มากกก)

 

หากคุณได้ดูโน้ต อุดม(นอกเรื่อง ขอเน้นว่ารอบ8นะคะ รอบอื่นไม่รู้)คุณจะเห็นว่า เรื่องที่เขาพูดๆมามันก็เรื่องทั่วๆไปทั้งนั้น เรื่องชีวิตประจำวันแท้ๆ แต่เป็นเพราะวิธีพูดวิธีแต่งแต้มสีสันเขาทำให้เรื่องเขาเด่นขึ้นมา

 

 

เพลง ก็เป็นอีก1ค่ะ ส่วนใหญ่จะไม่ได้ทำให้ริเริ่มพล๊อตได้ แต่ถ้าได้พล๊อตนิดนึงแล้วฟังเพลงที่มันโดน มันใช่ มันจะพาพล๊อตเราจากจุดนึงไปอีกจุดได้

 

 

 

4/ แรงดลใจจากชีวิตจริง --- ตามนั้นเลยค่ะ ชีวิตเราเจออะไรมา จะดราม่า จะตลกเฮฮา เราเอามาเขียนแล้วทั้งนั้น ส่วนใหญ่หลักๆจะออริที่เคยเขียน แต่ไม่ค่อยมีในโด (ในโดจะมีเฉพาะด้านความรู้สึกซะส่วนใหญ่ค่ะ)

 

5/ สิ่งที่สนใจอยู่/หาข้อมูล --- นอกจาการ์ตูนแล้ว คุณชอบอะไร? ส่วนตัวเราสนใจเรื่องลึกลับและเรื่องที่อธิบายไม่ได้ เช่นเรื่องเดินทางข้ามกาลเวลาและโลกคู่ขนานก็เป็นเรื่องที่เราชอบอยู่แล้ว (มาเจอในรีบอร์นยิ่งบ้าเข้าไปใหญ่=w=”) เรื่องพวกนี้ก็เอามาเขียนได้ อย่างเรื่อง “โลกของผม” ก็เป็นแนว au ทั้งหมด หากในรีบอร์นเกิดเรื่องแบบนี้ละก็ ถ้าคิดตามสมมุติฐานที่เค้าว่ากันว่า “หากเราตัดสินใจอะไรลงไประหว่างสองทางเลือกในโลกนี้ อีกทางเลือกนึงอาจเป็นทางเลือกที่เราในอีกโลกนึงเลือกทำแทนก็ได้” และผลที่ออกมาก็จะเป็นในอีกรูปแบบนึง ในโลกคู่ขนานจะเกิดเรื่องแบบไหนกันนะ?

 

6/ พลิกผัน --- การนี้ไม่มีอะไรมาก แค่พลิกมองจากมุมอีกด้านนึง ว่าหากสถานการณ์เปลี่ยนไปแบบนี้ หากตัวละครเปลี่ยนไปแบบนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้น? 2718ที่เราเขียนเป็นตัวอย่างน่ะค่ะ -*- เช่นว่า หากสึนะกดฮิบะจะเป็นอย่างไร? (คนเขียนโดนฮิไล่ฟาด) เป็นการเปลี่ยนไปจากบรรยากาศเดิมๆน่ะค่ะ

 

7/ ดูจากคาแรคเตอร์เอา --- ยิ่งถ้าออริอย่างรีบอร์นซึ่งมีคาแรคเตอร์เป็นจุดเด่นและขัดกันเองบ่อยๆอยู่แล้วยิ่งทำให้คิดอะไรออกได้ง่าย เพราะเนื้อเรื่องมันเกิดจากสิ่งที่ขัดแย้งกันอยู่แล้ว เช่นฮิที่รักซือแต่แสดงออกมาในทางรุนแรง ทำให้ก๊กกลุ้มเดือดดาลแล้วต้องคอยให้ยามะห้ามไม่งั้นเป็นเรื่อง(หรือจะให้เป็นเรื่องเลยก็เป็นเรื่องราวได้อีก) แค่นี้ก็ได้พล๊อต(รังแก)ก๊กน้อยๆแล้ว

 

8/ ฝัน --- แต่ก่อนเราฝันเป็นตุเป็นตะ แบบมาแต่งเป็นออริให้เพื่อนอ่านได้ทีเดียว (แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยแล้วค่ะ ช่วงนี้อาศัยพล๊อตเด้งอย่างเดียว) เรื่องนี้มันก็แล้วแต่คน เท่าที่รู้ไม่ใช่เราคนเดียวแน่ๆค่ะที่เอากระดาษ+ดินสอวางไว้ข้างเตียง ครูสายจิตวิทยาเคยบอกไว้ว่าช่วงก่อนหลับลึกจริงเป็นช่วงที่จะมีเรื่องราวเข้ามาในหัวค่อนข้างมาก มีการทดลอง(?) ให้ตอนนอนตั้งศอกไว้ พอเราจะเผลอหลับจริงศอกเราจะผล็อยตกทำให้เราสะดุ้งตื่นแล้วช่วงนั้นจะทำให้จำกึ่งฝันที่เข้ามาได้ เราเคยลองไม่กี่รอบก็ขี้เกียจแล้ว...

 

ที่ว่ามาเป็นการนึกต้นพล๊อตค่ะ หากพูดถึงตอนต่อของเรื่องที่เขียนไว้ จะทำยังไง? เรื่องนี้ เราพูดได้เลยว่า เขียนตอน 1 ได้ ตอน 2 มันก็จะตามมาเองน่ะค่ะ ^^” สำหรับเราแล้ววิธีการมันมีแค่นี้จริงๆ หลายเรื่องที่แค่คิดไว้ตอนเดียวจบ แต่มันก็มาได้เรื่อยๆ (อย่างที่บอกสมองเราฟุ้งซ่านได้เรื่อยๆ)

 

เราอาจเขียนไม่ค่อยเข้าใจ ถ้าเป็นแบบนั้นต้องขอโทษด้วย ไม่เคยมีความคิดจะเขียน how to เลยเพราะเราเป็นคนอธิบายอะไรไม่ค่อยเข้าใจ แต่หากเราลองแชร์ออกไปแล้วพอเป็นไอเดียให้ใครได้บ้างก็อยากลองดู แต่พล๊อตเราส่วนใหญ่ก็ไม่ได้หวือหวามีอะไรมากมายเท่าไร แนะนำก็ได้เท่านี้ละค่ะ หากข้องใจสงสัยอะไรก็ถามได้ เราเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทุกคนเขาเขียนเนื้อเรื่องจากอะไร คิดนึกยังไงกัน? หากมีก็มาแชร์กันมั่งนะคะ

 

 

 

ว่าด้วยเรื่องก๊อปแปะโดจิน

 

แก้ข่าวค่ะ เรื่องที่dream27เอางานเราไปลงหน้าเวบตัวเอง ไม่ใช่การ “แอบอ้าง” ค่ะ (เป็นการสื่อความหมายผิด) และไม่ถึงขั้นดราม่าหรอกค่ะ (เราเองค่ะที่เข้าใจนิยามคำว่าดราม่าผิดไป เราไม่นึกว่าเขาจะใช้กับเรื่องที่ซีเรียสจริงๆ นึกว่ากึ่งซีเรียสกึ่งเว่อร์นิดๆ จึงใช้ไปแบบนั้น ขอโทษด้วยนะคะเรื่องนี้) แรกเราใจหายที่นึกว่าเขาแอบอ้าง แต่ได้ดูหน้าของจริงแล้ว เป็นการก๊อปแปะไปทั้งดุ้นค่ะ แบบนั้นก็โดนมาแล้วอ่ะนะคะ-*- ส่งข้อความไปให้เจ้าตัวแล้วแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ(ตามที่คิด) เราคิดว่าคนๆนี้น่าจะเป็นเด็กที่ไม่ได้คิดอะไรเลย ก็เหมือนน้องๆที่เอางานเราไปลงหน้าเวบตัวเองที่ผ่านๆมา แค่เขาไม่ลบชื่อเราออกก็รู้สึกขอบคุณแล้ว จริงๆเรื่องแบบนี้มันก็คงไม่ต่างกับโดญี่ปุ่นที่เราเอามาแปล อัพ และแบ่งกันอ่านออนไลน์? ของบนเน็ตก็เป็นแบบนี้ เรายังเอายูทูบคนอื่นมาแปะเลยนี่นะ:P ฉากเฉิกประกอบโดก็เหมือนกัน (โอะ =A=” หรือนี่จะเป็นผลกรรม!?)

 

ไม่อยากไปใส่ใจมาก แต่ก็คิดอยู่ว่าจะถอดลิงค์รูปเสียเลย แล้วอัพใหม่(หวังว่าเขาคงไม่เอาไปอีก?) แต่ไม่นานนี้ก็มีอีกท่านนึงที่ได้แจ้งลิงค์เข้ามา อีกแล้วเหรอ-*- มาเรื่อยๆแบบนี้จะให้รุ่นอย่างเรามานั่งสอยทีละคนก็ขี้เกียจเสียเวลา ยังไงเราก็อยากใช้เวลาอันน้อยนิดเขียนโด อัพและพูดคุยกับคนที่นี่มากกว่า เพราะงั้นในเวลาที่ไม่ค่อยมีเวลานี่คงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน มีเวลาเมื่อไรค่อยว่ากัน ยังไงก็มีทุกคนที่นี่คอยอยู่เคียงข้างเราอยู่แล้ว ซาบซึ้งมากจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะ

 

 
 

 

 

ตอบเมนต์

รอบนี้ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่หยิบมาตอบเป็นบางรายที่มีเรื่องโต้ตอบ เวลาน้อยนิด+เรื่องที่ต้องทำก่ายกอง ยังไงคราวหน้าจะพยายามตอบให้ครบทุกคนนะคะ และขอบคุณสำหรับทุกๆเมนต์ค่ะ

 

#12 By kapoopy ที่พูดมาเข้าใจทุกประการค่ะ ใช่แล้ว ยังไงของที่เป็นชิ้นเป็นอันเห็นและสัมผัสได้มันก็ชัดเจนกว่าอยู่แล้ว งานนี้ฮิบาริเอาแต่ใจ แต่จริงๆงานไหนฮิก็เอาแต่ใจอยู่แล้วเนาะ
 

#13 By ~Ayu_Ma'[Zou]~ ทักขึ้นมาก็รู้สึกได้เหมือนกันค่ะ เอ จริงๆไม่รู้คุณเคียวเป็นคนอ่อนไหวรึเปล่านะ? มันก็อาจจะมีซักจุดมั่งเนอะ (จุดที่ทูน่าใช่มั้ยเนี่ย)

 
#16 By kissable สึนะที่เราวาดไม่ได้มัดผมนะคะ แต่ทรงเป็นหางปลากระเบนแบบนั้นอยู่แล้ว อยากลองวาดผมยาวแบบรวงๆเหมือนกัน แต่เกรงว่าจะออกหญิงไป

 
#17 By MoE • MoE ★ [ ╯ω╰ ] ~กร๊าก 3318เป็นคู่ที่พี่เหวอที่สุดเลยมั้ง ไม่ได้เกลียดอะไรแค่เหวอ คุณพี่กะใครก็ดูน่ากลัวไปหมด (แต่ชอบคุณพี่น้า) Akashi ของใครร้องเหรอคะ? Pixivนี่เป็นโปรแกรมใส่รูปเหรอ? เห็นบล็อกอื่นเขามีกัน แต่พี่คงไม่ได้ไปเล่นกะเขาหรอก

 
#18 By wanko~* ที่ว่า “เอ็งลอกได้ ข้าก็เขียนได้” ตรงนี้ประทับใจมากเลยพี่

 
#20 By [[~*Magaderin-]]นั่นก็จุดประสงค์พี่ล่ะ ให้มันออก2718นิดๆ

 
#21 By Bel_nami ตอนเราวาดกาชาก็นึกถึงดรออิ้งขึ้นมาเหมือนกัน ที่วาดนั่นก็เพื่อขุดคุ้ยที่เคยเรียนขึ้นมาฝึกมั่งน่ะค่ะ แต่ก็ไม่ถึงไหนเสียที ใช่แล้ว...งานนี้สึนะเป็นผู้ใหญ่กว่าฮิอีก ตามเรื่องจริงเราก็คิดว่าน่าจะแนวๆนี้นะ XD ฮิบาริไม่ยอมโต...ทฤษฎีนามิพาฮาอีกแล้ว ฮ่าๆ เรื่องแปรงฟันน่ะ

 
#23 By sinnistra เราคิดว่าฮิขาดความเป็นมนุษย์หลายๆอย่างไปน่ะค่ะ ขณะที่สึนะมีความเป็นมนุษย์มาก อย่างที่น้องKayaพูด ต้องให้ภรรยาสั่งสอน XD

 

 

 

แปะรูปเสียหน่อย (รูปนี้เคยแปะตอนเปิดเอ๊กทีนใหม่ๆโน่นเลย มีใครคุ้นตามั้ยนี่? ...ไม่น่า^^")

ออริเก่าน่ะค่ะ เรื่องนี้เกิดจากข้อ 5 ... เรื่องโจรโขมยศพเป็นในประเทศอังกฤษยุคที่19 เป็นอะไรที่เราสนใจอยู่แล้ว จึงเอามาทำพล๊อต คิดได้ตอนต้นกับตอนจบ สุดท้ายไม่ถึง10หน้าก็จอด คาแรคเตอร์2คนนี้ได้แรงดลใจจากอาจารย์คณะที่สอนถ่ายรูปตอนเรียนม. เรามองอาจารย์เขาสองคนแล้วตอนนั้นอยากได้รูปอาจารย์ทั้งสองคู่กันมากจนเขาต้องพูด “ไม่ใช่แฟนกันนะ” -*- ขอโทษค่ะ จารย์ที่ทำให้คิดมาก ก็น่ารักทั้งคู่เลยอ่ะ เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันด้วยไอเราก็อดคิดอดจิ้นไม่ได้