Doupo Cangqiong (斗破苍穹) / Battle Through The Heavens (Novel : Thai Translation)

Fan's Translation for fans only. Do not use it for business purpose. And please support the original work. This translation will end if the right is available in my country.

ความเงียบเข้าครอบคลุมภายในห้องเอาไว้อีกคราหนึ่ง  เป็นเวลานานก่อนที่เซียวเอี๋ยนผู้ซึ่งเข้าใจสาเหตุและผลลัพธ์เหล่านี้ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาคราหนึ่ง  น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มขณะเอ่ยถาม  “พี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง?”

 

“พวกเราถูกไล่ล่าไปตลอดทาง  ลำพังกำลังของพวกเรา,  การกำจัดตระกูลเซียวย่อมดำเนินต่อไปได้โดยไม่นอกเหนือจากความคาดหมาย  อย่างไรก็ตาม  โชคดีที่มีกำลังเสริมปรากฏตัวขึ้นในเสี้ยวเวลาวิกฤตซึ่งช่วยรักษาชีวิตของพวกเราที่เหลือเอาไว้”  ความดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดขาวของเซียวลี่ขณะเอ่ยมาถึงจุดนี้

 

“กำลังเสริม?  ยังมีพรรคใดในจักรวรรดิเจียหม่าที่กล้าเป็นปฏิปักษ์กับพรรคเมฆครามอีกหรือ?”  เซียวเอี๋ยนตกใจเมื่อได้ยินเช่นนี้จึงเอ่ยพร้อมใบหน้าบูดบึ้ง

 

“กำลังเสริมปรากฏตัวขึ้นในป่ามืดแห่งหนึ่ง  ตอนแรกพวกเราก็ไม่รู้  คนที่มาเพิ่งเปิดเผยตัวหลังจากที่ขับไล่พวกที่ตามล่าพวกเราไปได้แล้ว  คนผู้นั้นก็เป็นคนที่เจ้ารู้จักดี  ก็คือผู้เฒ่าที่เคยติดตามอยู่ข้างกายเจ้านั่นเอง”

 

“ไห่โป๋ต๋ง?  ผู้เฒ่าไห่?”  เซียวเอี๋ยนตะลึงเล็กน้อย  ใบหน้าของผู้เฒ่าสูงวัยที่มักจะทำสีหน้าเย็นชาและเฉยเมยค่อยๆ ลอยขึ้นมาในใจของเซียวเอี๋ยน  เขาพยักหน้าเมื่อเข้าใจขึ้นมาโดยพลัน  เขาเก็บความสำนึกคุณไว้ในหัวใจ  ความกรุณาที่ไห่โป๋ต๋งลงมือช่วยชีวิตพรรคพวกที่เหลือของตระกูลเซียวนี้ช่างสำคัญนัก  อนาคตข้างหน้า,  เซียวเอี๋ยนจะต้องตอบแทนอีกฝ่ายให้สมกับความกรุณาของเขา

 

“พี่ใหญ่ก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน  ทว่าโชคดีที่เขายังรักษาชีวิตไว้ได้ด้วยความช่วยเหลือของผู้เฒ่าท่านนั้น  คนผู้นั้นดูเหมือนจะมีฐานะสูงส่งอยู่ในตระกูลมิเทียร์ยิ่งนัก  ดังนั้น  สมาชิกของตระกูลเซียวที่รอดชีวิตมาได้จึงถูกลอบพาหนีไปภายใต้ความคุ้มครองของพวกเขา,  ไปยังสถานที่ซึ่งพรรคเมฆครามเอื้อมไปไม่ถึง  สัตว์เทพบินที่ข้าขี่มาถึงโรงเรียนเจียหนันนี้ก็หยิบยืมมาจากตระกูลมิเทียร์นั่นเอง  ไม่เช่นนั้น  ด้วยสภาพฐานะการเงินของพวกเราในขณะนี้  ข้าคงได้แต่ใช้สองเท้าเดินทางมาถึงโรงเรียนเจียหนันนั่นเอง”

 

“อย่างไรก็ตาม  เขตมืดแห่งนี้ช่างสมกับเป็นสถานที่ที่อลหม่านวุ่นวายที่สุด  ฮี่ๆ  ในระหว่างนี้ข้าถูกซุ่มโจมตีตั้งหลายหนและแทบจะต้องทิ้งชีวิตน้อยๆ ของข้าเอาไว้ที่นั่น  อาการบาดเจ็บเหล่านี้ก็ได้มาจากเขตมืดนั่นแหละ  คนพวกนั้นช่างชั่วช้าราวกับหมาป่าหิวโซ”

 

เซียวเอี๋ยนกัดฟันแน่น  เขาเองก็เคยประสบกับความอลหม่านวุ่นวายและความกระหายเลือดในเขตมืดมาแล้ว  จึงย่อมเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเซียวลี่นี้นับว่าเดินทางมานับหมื่นกิโลเมตร,  ข้ามน้ำข้ามเขามาเพื่อที่จะแจ้งให้เขาทราบถึงความเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึงของตระกูลเซียว

 

เซียวลี่ยิ้มขื่นและกล่าว  “ขณะนี้สำนักทหารเหล็กทะเลทรายจบสิ้นลงแล้ว  ตระกูลเซียวยังดีกว่าอยู่บ้าง  อย่างไรก็ตาม  ก็อยู่ในสภาพบอบช้ำ  กำลังของเราไม่เหลือเฉกเช่นเคย  พวกเราต้องแอบใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ  และดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่หน้าประตูมรณะ”

 

เซียวเอี๋ยนกุมแขนเซียวลี่  เขาเอ่ยเบาๆ ด้วยเสียงที่สะกดกลั้นความพยาบาท  “พี่รอง  ข้าจะต้องแก้แค้นชำระหนี้เลือดในครั้งนี้อย่างแน่นอน!”

 

“พวกเราย่อมต้องแก้แค้น  พรรคเมฆครามทำร้ายข่มเหงตระกูลเซียวของพวกเราจนตกอยู่ในสภาพนี้  พวกเราจะไปพบหน้าพวกผู้เฒ่าในปรโลก,  ที่ต่อสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องเราได้อย่างไร  หากเราไม่ฆ่าไอ้สุนัขเฒ่าอวิ๋นซันนั่นเสีย?”  ความอาฆาตฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของเซียวลี่ขณะเอ่ยพร้อมยิ้มดุร้าย  “ตราบใดที่พวกเราสามพี่น้องยังมีชีวิตอยู่  พวกเราจะทำให้พรรคเมฆครามพินาจย่อยยับให้จงได้!”

 

เซียวเอี๋ยนพยักหน้าเงียบๆ  รู้สึกคลายใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย  อย่างน้อยที่สุดก็ยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแก่พี่ใหญ่และพี่รอง  เขาไม่กล้าคิดจริงๆ  ว่าตนจะยังคงความมีเหตุผลดังที่เป็นอยู่ในขณะนี้ได้หรือไม่หากพี่ใหญ่และพี่รองของเขาต้องตายในการโจมตีของพรรคเมฆครามครั้งนี้

 

“ญาติผู้พี่เซียวลี่,  ข้า,... พ่อแม่ของข้ายังอยู่ดีหรือไม่?”  เซียวหยูที่อยู่ด้านข้างพลันเอ่ยขึ้น  น้ำเสียงของนางสั่นเทา

 

“เคะๆ  เซียวหยู  ไม่เห็นเจ้ามาหลายปี,  ยิ่งมาเจ้าก็ยิ่งงามขึ้น...”  ความอาฆาตบนใบหน้าของเซียวลี่หายลับไปในขณะที่จ้องมองเซียวหยูผู้ซึ่งดวงตาแดงก่ำ  เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวขึ้นด้วยท่าทางที่ค่อนข้างกระดากใจ  “ป้าเซียวสบายดี  แต่ทว่าท่านลุงเสียแขนไปข้างหนึ่งในขณะที่เกิดการต่อสู้...”

 

สองตาของเซียวหยูแดงก่ำยิ่งขึ้น  อย่างไรก็ตาม  โชคดีที่สถานการณ์ที่ย่ำแย่ที่สุดซึ่งเซียวหยูคาดคิดเอาไว้มิได้เกิดขึ้น  ดังนั้น  จิตใจที่ขึ้งเครียดจนถึงขีดสุดของนางจึงไม่ล้มครืนลงไปเพราะสิ่งนี้  นางยืนเงียบๆ  อยู่ด้านหนึ่งหลังจากที่พยักหน้าน้อยๆ

 

“พี่รอง  ท่านควรจะพักฟื้นให้หายจากอาการบาดเจ็บเสียก่อน  หนี้เลือดของตระกูลเราจะต้องได้รับการชำระ  ทว่าท่านวางใจได้  ข้าจะไม่ประมาท  เมื่อครู่ข้าก็แค่เลือดขึ้นหน้าเท่านั้นเอง”  เซียวเอี๋ยนหยิบยาอีกเม็ดหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของและส่งให้แก่เซียวลี่ขณะเอ