Doupo Cangqiong (斗破苍穹) / Battle Through The Heavens (Novel : Thai Translation)

Fan's Translation for fans only. Do not use it for business purpose. And please support the original work. This translation will end if the right is available in my country.

“ไฮ้ ข้าได้ยินมาว่ามีนักเรียนใหม่กลุ่มหนึ่งในป่าที่กลายเป็นฝ่ายออกล่าพวกรุ่นพี่เสียเอง!”

 

“อา? เป็นไปไม่ได้? กลุ่มใดกันจึงแข็งแกร่งพอที่จะทำเช่นนี้ได้? พวกเขากลับสามารถเอาชนะคนพวกนั้นได้?”

 

“ฮ่าๆ จะมีใครเสียอีกเล่า? แน่นอน ย่อมต้องเป็นกลุ่มนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดานักเรียนใหม่”

 

“กลุ่มของเซียวเอี๋ยนหรือ?”

 

“พวกเขาช่างกล้าหาญนัก! ในสองวันที่ผ่านมานี้ พวกเรานักเรียนใหม่ถูกเจ้าลูกกำพร้าพวกนั้นข่มเหงทุกทาง บัดนี้ ถึงตาพวกมันจะได้ลิ้มรสชาติของการถูกผู้อื่นปล้นและขยี้บ้างแล้ว ดีมาก! ช่วยปลดเปลื้องความโกรธเกรี้ยวในใจข้าได้ดีแท้!”

 

“ฮ่าๆ รีบไปกันเถอะ หากพวกเราโชคดี เราอาจจะได้พบกลุ่มของเซียวเอี๋ยนในป่า หากพวกเราติดตามเขา เราก็ไม่ต้องกังวลกับพวกนักเรียนรุ่นพี่จากโรงเรียนส่วนในพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว!”

 

ข่าวลือหลากหลายรูปแบบเริ่มแพร่สะพัดออกไปทั่วผืนป่า ในขณะนี้ เรื่องที่คณะของเซียวเอี๋ยนกำลังไล่ล่านักเรียนรุ่นพี่แทบจะกระจายออกไปจนทั่วผืนป่าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายนักเรียนรุ่นพี่หรือนักเรียนใหม่ พวกเขาล้วนประหลาดใจกับข่าวที่น่าตกใจนี้

 

ไม่นานหลังจากที่ข่าวลือนี้เริ่มแพร่หลายออกไป ในขณะที่คนเหล่านี้กำลังรู้สึกสงสัย นักเรียนรุ่นพี่ใบหน้าเศร้าหมองจนน่ากลัวสี่กลุ่ม ต่างเต็มไปด้วยความหดหู่และขุ่นเคืองใจกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังชายป่าโดยไม่ได้ฟังหรือสนใจมองสิ่งรอบด้านของตน แม้กระทั่งบางครั้ง เมื่อพวกเขาได้พบนักเรียนใหม่บางกลุ่มตามทาง พวกเขาก็ไม่ลงมือโจมตีนักเรียนใหม่เหล่านั้น พวกเขาเพียงเดินออกไปจากป่าด้วยใบหน้าดำคล้ำสงบเสงี่ยม พวกนักเรียนใหม่มีความสงสัยกับปฏิกิริยาของพวกเขาอยู่บ้าง ทว่าสำหรับศิษย์พี่ทั้งหลายแล้ว พวกเขาเข้าใจเป็นอย่างดี ตามกฎแล้ว หากนักเรียนรุ่นพี่ในป่าสูญเสียพลังงานเพลิงจนเหลือต่ำกว่าสิบแต้ม พวกเขาก็จะสูญเสียคุณสมบัติในอันที่จะอยู่ในป่าผืนนี้ต่อไปเพื่อแข่งล่าพลังงานเพลิง ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจะต้องออกไปจากเขตแข่งขันในทันที

 

เห็นได้ชัด คณะนักเรียนรุ่นพี่ทั้งสี่กำลังเดินทางออกจากสถานที่ซึ่งทำให้พวกเขาต้องอับอายใหญ่หลวง ด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่งเพราะจำนวนพลังงานเพลิงที่ต่ำกว่าสิบแต้ม

 

สายตามากมายภายในผืนป่ามองส่งคนทั้งสี่กลุ่ม ทันใดนั้น ป่าผืนนี้ก็ดูค่อนข้างเงียบลง ครู่ใหญ่ผ่านไป ในที่สุดความสงสัยยังคงหลงเหลืออยู่ในสายตาบางคู่ก็พลันหายลับไป แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดและความขุ่นเคืองใจบางเบา

 

เหตุการณ์ที่มีนักเรียนใหม่กำลังปล้นชิงรุ่นพี่แทนย่อมเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชั่วระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้ ในฐานะกลุ่มรุ่นพี่จากโรงเรียนส่วนใน ปรากฏการณ์กะทันหันที่กำลังเกิดขึ้นในผืนป่าแห่งนี้เปรียบเหมือนการตบหน้านักเรียนรุ่นพี่อย่างแรง ยิ่งไปกว่านั้น เสียงตบนี้ก็ทั้งดังทั้งชัดเจน

 

“นักเรียนใหม่ที่กำลังทำตัวยโสโอหังอยู่นี้ พวกมันจะต้องชดใช้กับความเย่อหยิ่งของมัน...” สายตาของนักเรียนรุ่นพี่ทุกคนถอนกลับคืนมาจากชายป่า พวกเขาเอ่ยอย่างโหดเหี้ยม ทันใดนั้น เงาร่างมนุษย์พุ่งตัวออกมาจากผืนป่าทีละคนๆ บางกลุ่มที่คิดว่าตนสูงส่งเริ่มทนไม่ได้อีกต่อไป พวกเขาเริ่มลงมือค้นหากลุ่มของเซียวเอี๋ยน ในแต่ละปี นักเรียนใหม่ล้วนถูกนักเรียนรุ่นพี่ข่มเอาไว้ นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติทั่วไป ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ต้องการเห็นนักเรียนใหม่คนใดทำลายวงจรที่ครั้งหนึ่ง พวกเขาก็เคยประสบมา ดังนั้น พวกเขาในขณะนี้จึงคิดอยากจะประหัตประหารความเย่อหยิ่งของนักเรียนใหม่กลุ่มนี้เป็นที่สุด!

 

ด้วยเหตุนี้ นักเรียนรุ่นพี่หลายกลุ่มจึงเริ่มพลิกค้นผืนป่า อย่างไรก็ตาม หลังจากค้นหามาตลอดทั้งวันแล้ว พวกเขาก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียวเอี๋ยนและพวกแม้แต่น้อย ชั่วขณะที่พวกเขาคิดว่ากลุ่มเซียวเอี๋ยนทั้งห้ากำลังเริ่มหลบหนีไปตามทางด้วยความหวาดกลัว นักเรียนใหม่ผู้จองอหองกลุ่มนี้กลับพลันปรากฏตัวออกมาเหนือความคาดหมายของทุกผู้คน

...

บริเวณพื้นที่โล่งเตียนแห่งหนึ่งในป่า มีใบไม้สีเหลืองแห้งเหี่ยวร่วงหล่นทั่วที่โล่งแห่งนั้น เกิดเป็นกองใบไม้ทับถมหนาๆ ซึ่งดูราวกับพรมสีเหลืองผืนหนึ่ง

 

ในขณะนี้ มีนักเรียนใหม่ห้าคนผู้มีใบหน้าเปรอะเปื้อนฝุ่นดินสกปรกอยู่บนลานกว้าง พวกเขาหันหลังชนกัน เกิดเป็นวงกลมแบบหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวขณะจ้องมองเด็กหนุ่มห้าคนที่โอบล้อมพวกเขาอยู่ เด็กหนุ่มเหล่านั้น แต่ละคนติดเข็มกลัดรูปหอคอยอย่างหนึ่งอยู่บนอก

 

“ส่งมอบพลังงานเพลิงออกมา และพวกเจ้าจะได้ไม่ต้องพบกับการถูกรุมซ้อมที่แสนโหดร้าย พวกเจ้าจะว่าอย่างไร?” เด็กหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นนักเรียนรุ่นพี่จากโรงเรียนส่วนในเหลือบตาขึ้น เรือนผมประบ่า เพียงชำเลืองมองคราวเดียว เขามีรัศมีราวกับเพศหญิง ในขณะนี้ เด็กหนุ่มผมยาวกำลังจ้องมองนักเรียนใหม่ทั้งห้าที่กำลังต่อต้าน เขากล่าวพร้อมยิ้มบาง

 

“ส่งกะผีน่ะสิ หากเจ้าต้องการ ก็เข้ามาชิงมันไป ข้า, บิดาของเจ้า จะกัดเจ้าไม่ปล่อยเลยหากข้าต้องถูกซ้อม” นักเรียนใหม่ห้าคนที่ถูกล้อมกรอบอยู่มีท่าทางแข็งกร้าวและความเห็นหลากหลาย พวกเขาปาดคราบเลือดออกจากมุมปากของตนอย่างไม่ใส่ใจและหนึ่งในนั้นก็พลันถ่มเลือดสดๆ คำหนึ่งออกมาในขณะที่สบถอย่างโกรธเกรี้ยว

 

“เคะๆ ช่างเป็นพวกกระดูกเหนียวนัก” เด็กหนุ่มผมยาวปรบมือและหัวเราะออกมาเบาๆ “ตกลง ในเมื่อพวกเจ้าทุกคนไม่ยอมร่วมมือ เราก็จะเตะเจ้าจนล้มพับก่อนและค่อยชิงมันมา”

 

“บ๊ะ! มีอันใดน่าภูมิใจนัก? อย่าคิดว่าพวกเจ้าจะสามารถเดินพล่านไปทั่วได้โดยไม่ต้องหวาดกลัวกับสิ่งใดเพียงเพราะพวกเจ้าเป็นรุ่นพี่! หากพวกเจ้าได้พบกับรุ่นพี่เซียวเอี๋ยนและพวก เจ้าก็ได้แต่ส่งมอบพลังงานเพลิงของพวกเจ้าออกไปอย่างเชื่อฟังนั่นแหละ ฮ่าๆๆ ใครบอกว่าพวกเรานักเรียนใหม่ไม่มีความสามารถที่จะต่อต้านได้?” นักเรียนใหม่ผู้หนึ่งหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยแววเยาะหยันยากจะปิดซ่อน

 

“เซียวเอี๋ยน?” สองคิ้วของเด็กหนุ่มผมยาวเลิกสูงขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางลงขณะหัวเราะเย็นชา “ดูเหมือนว่าพวกเจ้าทุกคนคงฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่พวกเขาสินะ โชคไม่ดี สองวันที่ผ่านมานี้ กลุ่มที่เจ้าว่านั้นหายหัวไปหมดแล้ว ใครจะรู้ว่าพวกเขาหายไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน? ครั้งหน้าที่พวกมันปรากฏตัวขึ้น จุดจบของพวกมันก็จะไม่ดีไปกว่าพวกเจ้า ดังนั้น เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ว่าง่ายๆ ส่งมอบพลังงานเพลิงของพวกเจ้าออกมาเสียโดยดี แล้วพวกเจ้าจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”

 

ครั้นกล่าวมาถึงจุดนี้ เด็กหนุ่มผมยาวโบกมือ เพื่อนร่วมกลุ่มทั้งสี่ที่ล้อมรอบนักเรียนใหม่ทั้งห้าอยู่ค่อยๆ ก้าวเข้าไป เต๋าชี่แข็งแกร่งแผ่พุ่งออกมาจากภายในร่างของคนทั้งสี่ ขณะที่เต๋าชี่เหล่านั้นโคจร ใบไม้แห้งมากมายก็เริ่มปลิวกระจัดกระจายขึ้นมา

 

“เคะๆ รุ่นพี่ท่านนี้ ท่านกำลังพูดถึงพวกเราอยู่หรือ?” ชั่วขณะที่นักเรียนรุ่นพี่กลุ่มนี้กำลังตระเตรียมลงมือกับกลุ่มนักเรียนใหม่ที่กล้าหาญพร้อมๆ กัน เสียงหัวเราะเบาๆ สายหนึ่งพลันดังออกมา กังวานออกมาทั่วที่โล่งแห่งนั้น

 

เสียงกะทันหันที่ดังขึ้นมาเป็นเหตุให้เต๋าชี่ที่กำลังไหลเวียนอยู่ในสถานที่แห่งนี้ลดลงเล็กน้อย ทุกสายตาหันไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังออกมา, ที่ซึ่งมันพุ่งออกมา ในที่สุด พวกเขาหยุดอยู่บนกิ่งไม้แห่งหนึ่งนอกที่โล่ง ที่บริเวณนั้น ชายสามคนและสตรีสองนางไม่ทราบปรากฏตัวออกมาตั้งแต่เมื่อใด พวกเขากำลังยิ้มขณะยืนอยู่บนนั้น เด็กหนุ่มในชุดสีดำที่นำพวกเขาอยู่มีไม้บรรทัดสีดำขนาดยักษ์ผูกอยู่บนแผ่นหลัง เปิดเผยตัวตนของพวกเขา

 

“รุ่นพี่เซียวเอี๋ยน!”

 

กลุ่มนักเรียนใหม่ที่ถูกโอบล้อมอยู่หยุดสายตาตกตะลึงของพวกเขาอยู่ที่เด็กหนุ่มในชุดสีดำ ความลิงโลดใจแผ่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าของพวกเขาโดยพลัน เสียงเผลอตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น ในป่านี้ ที่ซึ่งนักเรียนใหม่ได้แต่ถูกข่มเหง กลุ่มของเซียวเอี๋ยนจึงเป็นฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายในหัวใจของนักเรียนใหม่ทุกคน นี่เป็นเพราะว่าพวกเขาเป็นเพียงกลุ่มเดียวที่สามารถเอาชนะพวกรุ่นพี่ได้สำเร็จ

 

“เจ้าก็คือเซียวเอี๋ยนหรือ? ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็คงต้องเป็นกลุ่มเดียวกันกับพวกที่เที่ยววิ่งพล่านไปทั่วเพื่อตามล่ารุ่นพี่ในการแข่งล่าพลังงานเพลิงครั้งนี้สินะ ใช่หรือไม่?” เมื่อเขาได้ยินเด็กหนุ่มผู้นั้นตะโกนออกมา สีหน้าของเด็กหนุ่มผมยาวแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาจ้องมองเซียวเอี๋ยนทั้งห้าเขม็งขณะหัวเราะเย็นชา

 

“ดีมาก คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกเจ้าทั้งหมดกล้าปรากฏตัวออกมา” เห็นเซียวเอี๋ยนพยักหน้า เด็กหนุ่มผมยาวค่อยๆ ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เต๋าชี่แข็งแกร่งแผ่พุ่งออกมาจากภายในร่างกาย เขาโบกมือคราหนึ่ง เงาร่างมนุษย์สี่สายพุ่งมาจากด้านหลัง พวกเขาหยุดยืนรอบเด็กหนุ่มผมยาวอย่างพร้อมเพรียงกัน อาจจะดูเหมือนกับว่าพวกเขากำลังยืนสุ่มๆ โดยรอบ ทว่ามันมีความยอดเยี่ยมไม่น้อย รูปขบวนเช่นนี้ทำให้พวกเขาสามารถตอบโต้ทุกการโจมตีจากรอบทิศทางในเวลาใดๆ ก็ได้

 

“ส่งพลังงานเพลิงมา? หรือจะให้พวกเราไปเอามาด้วยตนเอง?” เมื่อคนทั้งห้ายืนประจำตำแหน่งแล้ว ความมั่นใจของเด็กหนุ่มผมยาวก็เพิ่มสูงขึ้นเป็นอันมาก เขาเงยศีรษะขึ้นและค่อยๆ กล่าวแก่เซียวเอี๋ยน

 

“คำพูดเหล่านี้... อนุญาตให้ข้าได้เป็นฝ่ายพูด?” เซียวเอี๋ยนหัวเราะเบาๆ เขาจ้องมองสีหน้าดำคล้ำเคร่งขรึมที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มผมยาวกะทันหัน ความเย็นชาชนิดหนึ่งพุ่งวูบขึ้นในดวงตาดำขลับ ร่างของเขาสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยและกลับพลันปรากฏตัวขึ้นห่างจากเบื้องหน้าของเด็กหนุ่มผมยาวราวสองเมตรได้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด เขากำหมัดแน่นและเต๋าชี่สีครามชุดหนึ่งแผ่พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ในที่สุด มันแข็งตัวกลายเป็นหนามแหลมที่ยื่นนูนออกมาจากหมัดของเขา ติดตามด้วยหนามที่ปรากฏขึ้น พลังบนหมัดของเซียวเอี๋ยนก็เพิ่มสูงขึ้นเป็นอันมาก

 

“เจ้าเด็กอวดดี!”

 

เด็กหนุ่มผมยาวหัวเราะขึ้นมาในขณะที่จ้องมองเซียวเอี๋ยนซึ่งกำลังลงมือโจมตีด้วยตนเองด้วยสายตาเย็นชา ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไรออกไป เพื่อนในกลุ่มทั้งสี่ก็พลันพุ่งตัวออกมาพร้อมๆ กัน ระยะห่างระหว่างกันไม่กี่ก้าว กลับถูกครอบคลุมไว้ได้ในพริบตา และหมัดเท้าสี่คู่ แต่ละคู่ประจุด้วยคลื่นเสียงความถี่ต่ำที่ทะลุทะลวงอากาศ กระแทกเข้าใส่เซียวเอี๋ยนอย่างแรงพร้อมๆ กันในเวลาเดียวกัน พวกเขาต้องการอาศัยการทำงานเป็นหมู่คณะและความร่วมมือสอดประสานกัน ใช้พลังของคนทั้งสี่เข้าทำร้ายเซียวเอี๋ยนภายในการโจมตีคราวเดียว!

 

นักเรียนรุ่นพี่ทั้งสี่ซึ่งมิได้อ่อนด้อยไปกว่าเซียวเอี๋ยน ลงมือโจมตีพร้อมๆ กัน พลังนั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่เซียวเอี๋ยนก็ยังยากที่จะรับได้ตรงๆ อย่างไรก็ตาม เขาเพียงไม่สนใจการโจมตีจากคนทั้งสี่นี้ ดวงตาจ้องมองเด็กหนุ่มผมยาวที่อยู่หลังเงาหมัดผู้นั้นเขม็ง เต๋าชี่สีเขียวเข้มข้นยิ่งขึ้นบนหมัด

 

ชั่วขณะที่หมัดและเท้าซึ่งเต็มไปด้วยพลังรุนแรงกำลังจะส่งถึงร่างกายของเซียวเอี๋ยน เสียงลมเร่งรุดแหลมคมก็พลันแหวกอากาศเข้าไป เงาร่างมนุษย์พุ่งผ่านไปราวกับแสง ทันใดนั้น ทุกคนนัยน์ตาพร่ามัวไปชั่วขณะ เพียงเพื่อจะได้พบเห็นเงาดำสี่สายกำลังตกลงมาจากฟ้าราวกับหอคอยเหล็กและดิ่งลงยืนห้อมล้อมเซียวเอี๋ยนเอาไว้ การโจมตีที่ถูกบ่มเพาะมาอย่างสมบูรณ์แบบก็พลันถูกขับเคลื่อนออกไป เพียงพริบตาเดียว ภายใต้เสียงระเบิดทุ้มต่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาปะทะกับนักเรียนรุ่นพี่ทั้งสี่อย่างจัง ระลอกพลังงานกระจายออกไปจากจุดที่ปะทะกัน ใบไม้เหี่ยวแห้งชั้นหนาบนพื้นปลิดปลิวส่งเสียงดังซู่คราหนึ่ง กลายเป็นฝนใบไม้ที่บินว่อนไปทั่วอากาศ

 

“อึก!”

 

หมัดเท้าของนักเรียนรุ่นพี่ทั้งสี่ถูกสกัดกั้นโดยเซวี่ยนเอ๋อ ไป๋ซัน อู๋เฮ่าและหูเจีย ซึ่งพลันปรากฏตัวขึ้น พลังแข็งแกร่งเป็นเหตุให้ร่างกายของอีกฝ่ายสั่นสะท้านเล็กน้อย พริบตาต่อมา พวกเขาในที่สุดจึงไม่อาจต้านทานต่อพลังอันแข็งแกร่งซึ่งถูกถ่ายทอดผ่านมา ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำ เลือดสดๆ คำโตถูกพ่นออกมาอย่างแรงในขณะที่ร่างกายของพวกเขาลอยละลิ่วไปเบื้องหลังราวกับเศษใบไม้ที่ปลิดปลิวในสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วง ในที่สุดก้นจ้ำเบ้าลงบนกองใบไม้แห้งเหล่านั้น ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตะลึงลาน

 

ชั่วขณะที่ร่างกายของนักเรียนทั้งสี่หงายหลังไป เงาดำสายหนึ่งก็พลันติดตามออกไป เพียงวูบเดียว เขากลับปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเด็กหนุ่มผมยาวผู้มีใบหน้าแปรเปลี่ยนรุนแรงราวกับภูติผี เขายิ้มให้อีกฝ่ายขณะสะบัดมือเล็กน้อย หมัดที่ห่อหุ้มด้วยชั้นหนามของพลังงานสีเขียวทะลวงผ่านสองแขนที่ยกไขว้ขึ้นมาปิดป้องศีรษะของอีกฝ่ายและกระแทกใส่หัวไหล่ของเขาอย่างหนักหน่วง พลังที่พลันระเบิดตัวออกไปจนได้ยินเสียงลั่นเปรี๊ยะ ร่างของเด็กหนุ่มผมยาวปลิวละลิ่วไปเบื้องหลัง สองเท้าลากไปตามพื้น ทิ้งรอยยาวไว้เป็นทาง ในที่สุดเขากระแทกเข้าใส่โคนไม้ต้นหนึ่ง เสียงฝุบทุ้มต่ำดังขึ้น เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปาก เด็กหนุ่มผมยาวใช้มือปาดคราบเลือดออกไป ใบหน้าซีดขาวที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือก้มต่ำลง ผู้คนมิใช่บอกเอาไว้หรอกหรือว่านักเรียนใหม่กลุ่มนี้แต่ละคนต่างมีพลังที่แข็งแกร่ง ทว่าการร่วมมือกันในหมู่พวกเขากลับย่ำแย่นัก? เหตุใด... เพียงเวลาสองวันสั้นๆ การทำงานประสานกันในกลุ่มที่พวกเขาแสดงออกมาจึงก้าวหน้าไปไกลปานนี้?

 

นักเรียนใหม่ทั้งห้าที่ยืนอยู่ตรงกลางลานโล่งพากันตกตะลึงขณะมองเห็นว่าชัยชนะระหว่างทั้งสองกลุ่มกลับถูกตัดสินออกมาในการประมือเพียงไม่กี่กระบวนท่า พวกเขาหันไปมองเด็กหนุ่มในชุดสีดำที่กำลังงอหมัดของตนยืนเด่นเป็นสง่าอยู่เช่นเดียวกับเพื่อนทั้งสี่ที่อยู่ข้างกายเขา เป็นเวลานานก่อนที่พวกเขาจะสูดหายใจลึกเอาอากาศเย็นเยือกเข้าปอด หลังจากที่คนทั้งห้านี้ร่วมมือกัน พลังการต่อสู้ของพวกเขากลับแข็งแกร่งถึงปานนี้

Comment

  • #3 NoFearMia

    2017-05-15 04:45

    คนเดียวเจอขาว-ดำ คงหนีตามสูตร แต่มีตัวถ่วงอีก4 ชีวิต รึจะระเบิดพลังซุปเปอร์ไซย่าโชว์สาว??

  • #2 เฒ่าทารก

    2017-05-14 23:54

    cool... ช่อง ๗ สี ... ทีวี เพื่อคู๊น.......... ตึงตึ๊งตึ่ง....

  • #1 ตี๋

    2017-05-14 23:25

    ขอบคุณครับ

    ตอนหน้าต้องเจอกับ ขาว-ดำ แหงๆ

View Desktop Version

Hot Vote

กรุณา Login เข้าสู่ระบบก่อนทำการโหวตค่ะ

Report

กรุณา Login เข้าสู่ระบบก่อนทำการโหวตค่ะ